به تو ای دوست سلام

به تو ای دوست سلام

دل صافت نفس سرد مرا اتش زد

کام تو نوش و دلت گلگون باد

قدری ازخویش بگویم که مرا بشناسی

روزگاریست که هم صحبت من تنهاییست

یار دیرینه من درد و غم و رسواییت

عقل و هوشم همه مدهوش وجودی نیکوست

ولی افسوس که روحم به تنم زندانیست

چه کنم با غم خویش؟؟؟

که گهی بغض دلم می ترکد

دل تنگم زعطش میسوزد

شانه ای میخواهم.....

که گذارم سر خود بر رویش

و کنم گریه که شاید  کمی ارام شوم

ولی افسوس که نیست...

کاش میشد که من از عشق حذر میکردم..

یا که با زندگی سوخته سر میکردم

اه ای دوست که دیگر رمقی در من نیست

تو بگو که تلخ تر از درد فراق دیگر چیست؟

من که خاکسترم اکنون و نماندم اتش

دیگر ای باد صبا دست ز بختم بردار

خبر از یار نیار

دل من خاک شدو دوش به بادش دادم

مگر این غم ز سرم دور شود

ولی انگا ر نشد....

بگو ای دوست چرا دور نشد ؟؟؟